آدم‌ها را نمی‌توان فقط از روی کلماتی که به زبان می‌آورند شناخت.

گاهی کسی از امید حرف می‌زند، چون بیش از هر چیز از ناامیدی می‌ترسد. گاهی کسی سکوت می‌کند، نه چون حرفی ندارد، بلکه چون هنوز نمی‌داند چگونه آنچه را درونش می‌گذرد، به دیگری بسپارد.

کلمات، بخشی از حقیقت ما هستند؛ نه تمام آن.

آنچه می‌گوییم، از تجربه‌های ما می‌آید، اما آنچه نمی‌توانیم بگوییم نیز چیزی درباره ما آشکار می‌کند.

شاید شناختن یک انسان، بیش از آنکه به شنیدن پاسخ‌هایش نیاز داشته باشد، به توانایی درک پرسش‌هایی نیاز داشته باشد که هنوز جرئت طرح‌کردنشان را پیدا نکرده است.

و شاید به همین دلیل است که گاهی باید کمتر قضاوت کنیم و بیشتر گوش بدهیم؛ نه فقط به صداها، بلکه به معنایی که در پس آن‌ها پنهان مانده است.